“Spitali Universitar i Urgjencës në Bukuresht njofton se sot, e martë, 7 prill 2026, rreth orës 20:30, u shpall vdekja e zotit MIRCEA LUCESCU."
Zoti Mircea Lucescu ishte një nga trajnerët dhe lojtarët më të dekoruar të futbollit rumun, i pari që kualifikoi kombëtaren e Rumanisë në një Kampionat Evropian në vitin 1984. Gjenerata të tëra rumunësh u rritën me imazhin e tij në zemër, si një simbol kombëtar. U prehtë në paqe!” – thuhet në komunikatën e lëshuar nga SUUB.
Kush ishte Mircea Lucescu?
Kariera e Lucescut si futbollist ishte e lidhur pazgjidhshmërisht me Dinamon e Bukureshtit, klub me të cilin fitoi shtatë tituj kampion dhe një Kupë të Rumanisë në 250 ndeshje të luajtura midis viteve 1963 dhe 1977.
Rrugëtimi i tij në trajnim nisi në një mënyrë që do të përcaktonte gjithë ekzistencën e tij profesionale: inovator, guximtar dhe para kohës së tij. Në Hunedoara, si trajner-lojtar, ai revolucionarizoi futbollin duke e shndërruar qytetin në një epiqendër të vlerave të futbollit rumun.
Ai kualifikoi Rumaninë në Euro 1984, duke mposhtur Italinë (kampionen e atëhershme të botës), dhe më pas u bë "arkitekti" i skuadrës madhështore të Dinamos në fund të viteve '80. Ai drejtoi në epokën romantike të futbollit italian te Interi, ku udhëzoi titanë si Ronaldo apo Roberto Baggio. Më pas pushtoi Turqinë me Galatasaray-n dhe Beşiktaş-in, përpara se të ndërtonte dinastinë e Shakhtar Donetsk (2004-2016), ku u bë trajneri i parë rumun që fitoi Kupën UEFA (2009).
Me 36 trofe, ai renditet si trajneri i katërt më i titulluar në historinë e futbollit botëror, i tejkaluar vetëm nga Sir Alex Ferguson, Pep Guardiola dhe Jock Stein.
Fillimet dhe shkëlqimi i parë
Lucescu nisi futbollin me të rinjtë në vitin 1961, në Shkollën Sportive nr. 2 në Bukuresht. Në moshën 13-vjeçare përjetoi gëzimin e parë të madh, duke fituar titullin kampion të Bukureshtit për fëmijë, pas një finaleje të luajtur në stadiumin e vjetër "23 August". Vite më vonë, ai kujtonte shiun e rrëmbyeshëm që shoqëroi atë ndeshje dhe faktin që u detyrua të luante me këpucë rrobe (teni-) në një kohë kur kushtet ishin larg ideales.
Në atë kohë, ai luante për ekipin e lagjes së tij, duke përfaqësuar Shkollën Fillore nr. 103. Edhe në moshë të vogël, Lucescu ishte i përfshirë në çdo gjë që kishte të bënte me ekipin: lojtar, koordinator dhe organizator i garave. Shkolla nuk kishte palestër, ndaj orët e edukimit fizik shpesh zhvilloheshin në korridoret e klasave.
Rruga drejt Dinamos dhe "prova" te rivalët
Ndeshja në stadiumin "23 August" ishte një pikë kthese, kontakti i parë real me futbollin e madh. Ajo ndeshje fëmijësh u luajt para derbit mes CCA (Steaua) dhe Dinamos, gjë që bëri që loja e tij të mos kalonte pa u vënë re nga trajneri i fëmijëve të Dinamos, Ștefan Stănculescu. Megjithatë, kalimi nuk ndodhi menjëherë për shkak të distancës së largët nga shtëpia.
Interesant është fakti se Lucescu pati një përvojë të shkurtër dhe konfuze edhe te CCA (Steaua). Ai mori pjesë në një përzgjedhje ku u përdor si portier, pa pasur mundësi reale të tregonte veten. Në atë kohë, simpatia e tij anonte pikërisht nga CCA, rivali i përjetshëm i ekipit ku më vonë do të shkruante historinë.
Në moshën 15-16 vjeçare, ai kaloi te CSȘ 2 Bukuresht. Aty ndjeu për herë të parë se po hynte në një mjedis të organizuar: merrte pajisje, një çantë dhe kupona ushqimi. Pas një ndeshjeje ku shënoi dy gola kundër Farul-it, ai ra në sy të trajnerit Traian Ionescu. Konfirmimi erdhi në një mënyrë pothuajse kinematografike: një mbrëmje, një makinë "Volga" e zezë ndaloi para shtëpisë së tij. Traian Ionescu zbriti dhe bisedoi me prindërit: Dinamo e donte Mircean. Kur u largua, Ionescu la mbi tavolinë 50 lei për biletën e tramvajit deri në klub.
Legjenda "Bardhë e Kuq"
Lucescu u rikthye te Dinamo dhe periudha më produktive nisi pas një huazimi të shkurtër te Știința (Sportul Studențesc). Edhe pse luante në ligën e dytë me Politehnikën, ai u grumbullua në kombëtare, duke konfirmuar rritjen e tij të shpejtë.
Bilançi i tij te Dinamo ishte mbresëlënës: 12 sezone, 250 ndeshje në Divizionin A dhe 57 gola, prej të cilëve 9 kundër Steauas. Ai fitoi 5 tituj kampion dhe një Kupë të Rumanisë. Luajti edhe në skenën evropiane, duke shënuar kundër dy gjigantëve të Madridit: Real dhe Atletico.
Lideri i "Gjeneratës Guadalajara"
Në kombëtare, Lucescu u bë njeriu kyç. Ai ishte kapiteni i "Gjeneratës Guadalajara" në Botërorin e Meksikës 1970. Imazhi emblematik mbetet ai pas ndeshjes me Brazilin, kur u largua nga fusha me fanellën e Pele-së. Ai luajti 70 ndeshje me kombëtaren dhe shënoi 9 gola, duke e mbyllur karrierën si lojtar në vitin 1979 kundër Spanjës.
"Il Luce" Trajner: Kryevepra kundër Italisë
Më 16 prill 1983, Rumania shkroi historinë duke mposhtur Italinë, kampionen e botës, 1-0 në Bukuresht. Lucescu i dha "shah-mat" taktik Enzo Bearzot-it. Para ndeshjes, ai u kishte thënë lojtarëve të tij: "Janë kampionë bote, por janë njerëz normalë, modestë". Ajo fitore i hapi rrugën kualifikimit në Euro '84, ku Rumania mori pjesë në një format të ngushtë me vetëm 8 ekipe.
Përvoja Italiane dhe Inovacioni
Pas Revolucionit të 1989-ës, Lucescu u zhvendos në Itali. Te Pisa, Brescia dhe Reggiana, ai u konfirmua si vizionar. Së bashku me Adriano Bacconi-n, ai zhvilloi FARM, programin e parë kompjuterik për monitorimin e të dhënave të futbollit, i cili më vonë iu shit kompanisë Panini për 2 milionë euro. Te Brescia, ai promovoi një djalosh 15-vjeçar që quhej Andrea Pirlo.
Mes yjeve te Interi dhe titulli me Rapid-in
Në vitin 1998, ai mori drejtimin e Interit, ku punoi me yje si Ronaldo, Baggio dhe Zanetti. Megjithëse periudha ishte e shkurtër për shkak të tensioneve në klub, ai arriti deri në çerekfinalet e Champions League. Më pas, u kthye te Rapid Bukureshti, duke i shpallur kampionë pas 32 vitesh pritje.
Pushtimi i Turqisë dhe Dinastia e Shakhtarit
Në Turqi, ai fitoi Superkupën e Evropës me Galatasaray-n kundër Real Madridit dhe doli kampion me dy rivalët e mëdhenj: Galatasaray dhe Beşiktaş.
Por, suksesi më i madh erdhi në Ukrainë. Te Shakhtar Donetsk, ai ndërtoi një dinasti që zgjati 12 vite (2004-2016). Fitoi 8 titulle, 6 Kupa dhe kulmin e arriti në vitin 2009 duke fituar Kupën UEFA. Ai krijoi një stil unik, duke ndërthurur disiplinën evropiane me talentin e pashtershëm të brazilianëve si Fernandinho, Willian apo Douglas Costa.
Kapitujt e fundit: Zenit, Turqia dhe Dinamo Kiev
Edhe pas Shakhtarit, Lucescu vazhdoi të fitonte. Te Dinamo Kiev, rivali i përjetshëm i ish-ekipit të tij, ai fitoi titullin dhe kupën, duke u bërë trajneri më i vjetër në historinë e Champions League (75 vjeç). Ai qëndroi pranë lojtarëve edhe gjatë vështirësive të luftës në vitin 2022.
Rikthimi i fundit te Kombëtarja
Më 6 gusht 2024, pas 38 vitesh, Lucescu u rikthye në stolin e Rumanisë. Megjithëse ëndrra e Botërorit mbeti e paplotësuar pas një humbjeje në Stamboll kundër Turqisë, ai u largua me dinjitet.
Mircea Lucescu nuk ishte thjesht një trajner; ai ishte një arkitekt i futbollit. Ai formoi gjenerata, fitoi trofe në epoka të ndryshme dhe mbeti besnik i fushës deri në frymën e fundit. U largua në heshtje, duke lënë pas një trashëgimi respekti, discipline dhe elegance.
U prehtë në paqe, Mircea Lucescu!
