Ndërtimi i një dige është gjithmonë një sfidë e jashtëzakonshme teknike, por Rumania arriti të realizojë një nga veprat më mbresëlënëse hidroteknike të Europës në vetëm pesë vite, nga 1960 deri në 1965. Diga Vidraru (Barajul Vidraru) u ngrit në kushte ekstreme, në një zonë malore të vështirë për t’u arritur, me teknologji të kufizuar, por me një saktësi inxhinierike që mbetet mbresëlënëse edhe sot.
I vendosur mbi lumin Argeș, në një grykë të ngushtë, ky kolos u projektua si një digë me hark të dyfishtë, një zgjidhje e guximshme që shpërndan presionin e ujit drejt shpateve shkëmbore të maleve përreth. Në momentin e përfundimit, përmasat e tij e renditnin ndër më të mëdhatë në botë, duke dëshmuar nivelin e lartë të inxhinierisë rumune të asaj kohe.
Organizimi i kantierit kërkoi një përpjekje logjistike të jashtëzakonshme. Para ndërtimit të vetë digës, rrjedha e lumit u devijua përmes një galerie të posaçme, ndërsa shpati u pastrua dhe u përforcua. U gërmuan qindra mijëra metra kub shkëmb për të siguruar bazën e strukturës, në një proces që kërkonte koordinim të përsosur mes gjeologëve, topografëve dhe ndërtuesve.
Punimet vazhduan pa ndërprerje, pavarësisht kushteve të vështira klimatike. Dimrat e ashpër dhe reshjet e dendura të borës shpesh izolonin zonën, por ritmi i ndërtimit nuk ndalej. Punëtorët operonin në lartësi të mëdha, shpesh të varur me litarë, duke vendosur strukturat mbështetëse dhe armaturat e nevojshme për betonimin.
Trupi i digës, që ngrihet 166 metra mbi themel, kërkoi rreth 480.000 metra kub beton. Transporti i materialeve u realizua përmes një sistemi kompleks funikularësh dhe rrugësh teknike të hapura në mal. Betonimi u bë në seksione të veçanta, duke garantuar një strukturë të qëndrueshme dhe plotësisht të papërshkueshme nga uji.
Nën sipërfaqe fshihet një tjetër mrekulli inxhinierike: centrali hidroelektrik i ndërtuar në brendësi të malit. Salla e makinerive ndodhet mbi 100 metra nën tokë dhe përmban turbinat që prodhojnë energji elektrike për rrjetin kombëtar. Uji arrin deri aty përmes një galerie të gjatë, duke shfrytëzuar rënien natyrore për të gjeneruar energji.
Rezultati i këtij projekti ishte krijimi i liqenit artificial Vidraru, i cili shtrihet në një gjatësi prej rreth 14 kilometrash dhe ka një kapacitet të madh ujor. Përveç prodhimit të energjisë, diga luan një rol thelbësor në rregullimin e rrjedhës së lumit Argeș dhe në parandalimin e përmbytjeve.
Sot, më shumë se gjysmë shekulli pas ndërtimit, Diga Vidraru (Barajul Vidraru) vazhdon të funksionojë pa probleme, duke dëshmuar cilësinë e ndërtimit dhe vizionin e atyre që e realizuan. Ai mbetet një simbol i fuqishëm i aftësisë njerëzore për të përballuar natyrën dhe për ta shndërruar atë në një burim zhvillimi dhe energjie.
