Kur u inaugurua në vitin 1895, Ura e Cernavodës (Podul de la Cernavodă) ishte ura më e gjatë në Europë dhe një nga arritjet më të mëdha inxhinierike të kohës. Por ajo që e bëri këtë moment të paharrueshëm nuk ishte vetëm madhështia e veprës, por edhe një akt i rrallë përgjegjësie nga inxhinieri Anghel Saligny.
Gjatë testeve të rezistencës, ndërsa një kolonë prej 15 lokomotivash të rënda kalonte mbi urë me shpejtësi të lartë, Saligny zgjodhi të qëndronte në një varkë pikërisht poshtë strukturës, së bashku me ekipin e tij. Ky veprim nuk ishte një gjest i pamenduar, por një deklaratë e qartë besimi në llogaritjet dhe projektin e tij, në një kohë kur shumë kritikë kishin vënë në dyshim qëndrueshmërinë e urës.
Momenti ishte i mbushur me tension. Nga brigjet e Danubit, ndër ta edhe mbreti Carol I i Rumanisë dhe zyrtarë të lartë, ndiqnin me ankth provën që do të vendoste fatin e projektit. Treni kaloi me rreth 80 kilometra në orë, duke krijuar dridhje të forta dhe një presion të jashtëzakonshëm mbi strukturën metalike, ndërsa poshtë, në heshtje, qëndronte njeriu që kishte projektuar gjithçka.
Arsyeja kryesore e skepticizmit ishte përdorimi i çelikut të butë në ndërtimin e urës, një risi për kohën, në vend të hekurit tradicional të përdorur nga inxhinierë të njohur si Gustave Eiffel. Kjo zgjedhje ofronte fleksibilitet më të madh, por nuk ishte provuar ende në struktura kaq të mëdha. Për më tepër, sistemi konstruktiv me trarë në konsolë lejonte hapësira të mëdha midis shtyllave, duke e bërë urën të dukej më e lehtë dhe më e brishtë në sytë e kritikëve.
Kompleksi i urës përfshinte jo vetëm kalimin mbi Danub, por edhe mbi krahun Borcea, duke arritur një gjatësi totale prej mbi katër kilometrash. Kjo strukturë elegante dhe funksionale lehtësonte navigimin poshtë saj, por njëkohësisht shtonte dyshimet për qëndrueshmërinë e saj.
Kur testi përfundoi me sukses, Saligny u kthye në breg mes duartrokitjeve dhe vlerësimeve. Veprimi i tij i dha fund çdo dyshimi dhe provoi se llogaritjet e tij ishin të sakta. Ura jo vetëm që funksionoi pa probleme, por vazhdoi të mbajë për dekada trafik të rëndë hekurudhor, duke përfshirë ngarkesa shumë më të mëdha se ato të parashikuara fillimisht.
Edhe pas dy luftërave botërore dhe tentativave për shkatërrim, struktura qëndroi, duke u riparuar dhe forcuar ndër vite. Sot, edhe pse trafiku kryesor është zhvendosur në një urë më moderne pranë saj, ura e vjetër mbetet funksionale dhe ruhet si një rezervë strategjike.
Ajo që e bën këtë histori të jashtëzakonshme nuk është vetëm qëndrueshmëria e urës, por mesazhi që mbart. Anghel Saligny tregoi se përgjegjësia profesionale nuk kufizohet vetëm në projektim, por përfshin besimin absolut dhe gatishmërinë për të qëndruar pas veprës tënde. Fakti që ura vazhdon të qëndrojë mbi Danub më shumë se një shekull më vonë është prova më e fortë e këtij besimi.
