Kështjella Pelesh (Castelul Peleș) përfaqëson jo vetëm një nga veprat më të bukura arkitekturore të Europës, por edhe një shembull të jashtëzakonshëm të inovacionit teknologjik për kohën kur u ndërtua. Qysh në fund të shekullit të nëntëmbëdhjetë, me kërkesë të mbretit Carol I-rë i Rumanisë, kjo rezidencë verore u pajis me një sistem qendror aspirimi, dekada përpara se një teknologji e tillë të bëhej standard në ndërtesat moderne.
Sistemi, i prodhuar nga një kompani gjermane, funksiononte përmes pompave të fuqishme të ajrit të vendosura në bodrumin teknik të ndërtesës. Në muret e dhomave dhe korridoreve ishin integruar pika të posaçme thithjeje, ku stafi lidhte tubin fleksibël për të pastruar pluhurin nga tapetet e trasha, tapiceritë e çmuara dhe perdet prej kadifeje. Pluhuri transportohej përmes tubacioneve të fshehura drejt depozitave të mbledhjes, duke shmangur shpërndarjen e grimcave në ajër dhe duke garantuar një nivel të lartë higjiene për familjen mbretërore dhe mysafirët.
Përtej këtij sistemi, kështjella mban edhe një tjetër rekord të rëndësishëm: ajo ishte kështjella e parë plotësisht e elektrifikuar në Europë. Energjia sigurohej nga një central elektrik i ndërtuar pranë përroit Peleș, duke mundësuar ndriçimin e plotë të ndërtesës që nga inaugurimi i saj në vitin 1883. Në një kohë kur shumë pallate europiane mbështeteshin ende te gazi apo qirinjtë, Pelesh shkëlqente me mijëra llamba elektrike që theksonin detajet e pasura dekorative.
Komoditeti termik ishte gjithashtu një prioritet. Edhe pse vizitorët mund të shohin oxhaqe monumentale të dekoruara me finesë, shumë prej tyre kishin vetëm funksion estetik. Ngrohja reale realizohej përmes një sistemi qendror me radiatorë të fshehur dhe qarkullim ajri të ngrohtë, një zgjidhje inxhinierike e rrallë për ndërtesat rezidenciale të asaj periudhe.
Një tjetër element mbresëlënës është tavani i lëvizshëm prej xhami në Hollin e Nderit. Ky mekanizëm mund të hapej elektrikisht ose manualisht, duke lejuar ventilim natyror gjatë ditëve të nxehta të verës. Po ashtu, ndërtesa ishte e pajisur edhe me një ashensor elektrik, një luks i jashtëzakonshëm për kohën, që lehtësonte qarkullimin ndërmjet kateve.
Të gjitha këto veçori e shndërrojnë Castelul Peleș në shumë më tepër sesa një rezidencë mbretërore. Ai është një simbol i epokës Belle Époque dhe një dëshmi e bashkëpunimit të suksesshëm mes arkitekturës dhe inxhinierisë. Në momentin e përfundimit të tij, ky kompleks në Sinaia përfaqësonte një nga ndërtesat më moderne në botë, një vend ku estetika dhe funksionaliteti bashkëjetonin në mënyrë të përsosur.
